Verliefd op de woestijn

Verliefd op de woestijn.

Verliefd op de WoestijnHet is zo makkelijk, ik stap uit mijn huis, klim omhoog, passeer een ander huis en sta in de woestijn. Iedere dag weer moet ik even mijn adem inhouden voor zoveel schoonheid. Elke dag is verschillend.

Vandaag is het een beetje bewolkt, er waait een aardige wind. Het is al warm. Het voorjaar is net begonnen en de temperatuur stijgt overdag al boven de 30 graden. Te warm voor de tijd van het jaar. De lucht is droog, je ruikt het zand. De olijfbomen beneden in het dorp staan in bloei, net als de citroenbomen die een heerlijk geur verspreiden.

Verliefd op de Woestijn

Ik loop verder samen met mijn hond, een Saluki die zijn eigen gang gaat. Een jachthond die me wel in de gaten houd maar bijna nooit luistert want er is altijd wel een geurspoor dat hij aan het volgen is. 

De kleuren van de woestijn zijn intens, het doet bijna pijn aan je ogen. Het zand is warmrood. Ik loop op blote voeten door het zachte suikerzand. De harde wind maakt golfjes in het zand, alsof je over water loopt. De voetstappen van een vriendin en mij van een paar dagen geleden zijn al bijna vervaagd. Het pad loopt nog verder omhoog. Rechts is het uitzicht op een grote zandduin, helemaal bovenop staat een woestijnstruik die tot een indrukwekkende boom is uitgegroeid, haar takken zwaaien mee op het ritme van de wind. In het midden van het zandduin loopt een schuine inkerving, het pad dat de kamelen iedere dag lopen op weg naar hun werk en weer terug. Tussen de kleurige losse stenen, bijna tegen de rotswand gedrukt loop ik verder langs de voet van het zandduin. Als ik omhoog kijk tegen de rotswand voel ik me zo nietig. Ik raak de warme steen aan, vol met zachte rondingen, uitgesleten holtes, geciseleerde gaten en plakjes in zandsteen. Imposant is het woord dat in me opkomt. Een oneffen patroon door wind, water en andere natuurkrachten gevormd.Verliefd op de Woestijn

Ik adem nogmaals diep in. Ik voel me zo rijk dat ik hier alleen mag lopen. In de natuur van de woestijn waar ik het liefste ben. In het zand zie ik sporen van woestijnmuisjes, mestkevers, hagedissen, ieder met zijn eigen prints. Onbewust kijk ik altijd of er al sporen van een slang zijn, kleine komma’s in het zand. Het is nog vroeg in het jaar maar de temperatuur is al zo warm dat ze vast al ontwaakt zijn. Ik loop nu over de rotsen, nog steeds het zandduin volgend, omhoog. Ik passeer verschillende groene struiken die over het zandduin verpreid staan. Sommige in bloei, het lijkt op een brem met kleine witte bloemetjes. De brem in de tuin van mijn ouders was altijd zo heerlijk om onder te liggen als deze in bloei stond, de geur van de bloemen in je neus. Hier geuren de struiken minder maar het fijne gevoel onder de brem van vroeger is er wel. Tussen de stenen bloeien kleine plukje groen met een violet gekleurd bloemetje. Dieren zijn er dol op, als het eerste nieuwe gras in de wei. Van violet veranderen de bloemen later in bijna wit. Na veel regen kunnen grote delen van de woestijn veranderen in een paars-groen en gele bloemenzee. Als ik eenmaal bovenaan het duin ben aangekomen blaast de wind sneller. De echo van de wind hangt rond de rotsen. Er vormen zich akkoorden, de wind bespeelt de rotsen tot een heerlijk gezang. Ik zie de steen die één van mijn lievelingsplekjes is. Ik vlij me neer in het zand met mijn rug tegen de warme zachte steen en kijk om me heen.

Links is de kloof waar we tussendoor moeten voor een lange wandeling. Het zand is er nog dieper rood dan op het zandduin. In de verte zie ik beneden een miniatuurtje in de vorm van mijn hond. Zijn goudgele vacht steekt af tegen het rode zand. Hij graaft, een stofwolk zand verraad zijn bezigheid. Voor me loopt net de karavaan met kamelen langs, een vertrouwd schouwspel. Ze staan onder het zandduin, klaar om de zandduin te beklimmen over het schuine pad waar ze iedere dag opnieuw over lopen. Uitgesleten door hun grote voeten op eeltige kussentjes. De jongen bij hen groet me, we komen elkaar zo vaak tegen. Een voor een verdwijnen ze over het zandduin naar het dorp waar ze de nacht verblijven. Ieder avond is het dorp gevuld met het geluid van kamelen die neerknielen om hun bereider te laten afstappen om vervolgens met hun typische geluid weer overeind te komen.

Verliefd op de WoestijnAchter de kloof bevindt zich het coulisselandschap van de woestijn, rots na rots, opstijgend uit het zand. Langgerekt, puntig hoog, grillig en met verschillende kleuren. Dichter naar de horizon overgaand in verschillende grijstinten. Iedere keer opnieuw adembenemend mooi. Nooit hetzelfde door de lichtval, iedere keer en nieuw verhaal vertellend. Rechts voor me is de wijde kloof waar ik vaker wandel op weg naar het woestijnkamp. Over verschillende zandduinen of langs de rechter of linker rotswanden. Nu zie ik over de rode zandduinen een gele gloed verspreiden, geel zand dat zich door de wind laat vormen. Uitwaaierend in de diepere delen van de zandduinen vormt de vlek een contrast met de omgeving. De kleur van de rotsen bepaald de kleur van het zand. De wind bepaald welke kleuren worden overschaduwd door een nieuw kleur. De wolken waaien voorbij. Ik beweeg mijn handen door het zachte zand. Mijn hond komt naast me liggen. Ik begraaf zijn staart onder het zand. Alleen het laatste krulletje met het witte puntje op het eind steekt nog boven de grond uit. Hij geniet, net als ik. Even hoeft er helemaal niets. Zelfs mijn gedachten waaien mee met de wind. Ik voel de energie van het zand en van de rots waar ik tegenaan leun. Het is zo heerlijk om je helemaal een te voelen met de natuur. Deel uit te maken van de woestijn. Alsof ik daar mijn hele leven naar gehunkert heb. Nu mag ik er iedere dag gewoon zijn en genieten. Helemaal vrij zijn, niets doet er meer toe, alleen dit moment. Samen met mij.

Verlang jij ook naar de woestijn? Zou je dit een keer willen ervaren?

Met de Bedoeïenen uit deze plaats organiseer ik woestijn reizen in en om de Wadi Rum in Jordanië. 

In mijn vrije tijd schrijf ik aan een boek over mijn woestijnleven. 

 

Dit blogartikel is geschreven door Brenda van den Brink, een I.W.O.A.M. Foto’s zijn gemaakt door haarzelf.

 

Heb je deze mooie plek ook bezocht? Laat een commentaar achter en deel je ervaring!

 


I.W.O.A.M. is een initiatief van Ketty Lollia, marketingstrateeg en schrijfster van het boek ‘Voel je vrijen haar dochter Katlyne Lollia. Katlyne is 13 jaar (2004) en is dol op lezen. Ze houdt van storytelling en vindt dat dames met een mooie missie of een mooi doel in het leven, ondersteund moeten worden en dat hun verhalen gelezen/gehoord moeten worden!

* Meer interviews van I.W.O.A.M.? Klik hier.

* Ben je zelf een W.O.A.M. en wil je je verhaal delen? Neem contact met ons op.

Naast I.W.O.A.M. interviewt Ketty Lollia mensen die hun dromen hebben gevolgd voor een YouTube kanaal genaamd: ‘Financiële Vrijheid TV’.  Wil je het kanaal ontdekken of je abonneren? Klik hier.

 

Eén gedachte over “Verliefd op de woestijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *