Een dagje in Ubud

Ubud – Bali – Indonesia.

Maandagochtend, 9.30 AM bij Anomali coffee. Mijn favoriete moment van de dag bij mijn favoriete koffietentje.

Anomali is een hippe koffietent, waar je de beste koffie van Ubud kan krijgen. De jongens weten altijd gelijk wat ik wil bestellen, en voor ik het weet staat mijn large cappucino klaar op mijn vaste tafeltje.

Anomali is gelegen in het hart van Ubud, aan de hoofdweg, op een steenworp afstand van de populaire markt en het koninklijk paleis. Het is het drukste punt van Ubud, en de reden dat ik hier zo graag zit is omdat je heerlijk mensen kan kijken. Dat is wat ik soms mis van Nederland, lekker op het terras zitten en een beetje mensen kijken, het dagelijks leven van al die mensen voorbij zien komen. En oh wat is dat heerlijk hier bij Anomali.

Ik kijk naar de schoolkinderen die met 5 op een brommer langsrijden, gekleed in hun schooluniform, de meisjes met 2 vlechtjes en elastiekjes in de kleuren van de Indonesische vlag. Rijen met auto’s vol met toeristen die door hun Balinese chauffeur worden rondgereden. Je ziet dat ze hun ogen uitkijken om wat er allemaal om hun heen gebeurt. Horde Chinese toeristen, met hun paraplu tegen de zon, reisleider voorop met een vlaggetje. En dan natuurlijk de ‘Ubudians’. Hippe expats die hun westerse leven hebben verruild voor het eiland leven waar ze zonder helm (en vaak zonder t-shirt) op hun grote motor kunnen rondscheuren.

Als ik zo bij Anomali zit, genietend van mijn heerlijke barista cappucino, voel ik me even helemaal anoniem. Ik staar naar het straatbeeld en geniet van alles wat ik zie.

Wonen in Ubud betekent eigenlijk dat je nooit ongezien bent.

Ubud is een dorp, waar iedereen elkaar kent. En als buitenlandse vrouw, getrouwd met een Balinese man uit Ubud, weet iedereen wie ik ben. Ooh, Julie, met dat mooie dochtertje die en Balinees en Nederlands spreekt! Altijd lachen en gedag zeggen tegen iedereen die je ziet. Het meisje van de supermarkt waar ik mijn flesje water koop, het vrouwtje die op straat de sarongs verkoopt, en dit steeds blijft proberen omdat ze niet goed kijkt voordat ze er eentje aanbiedt. Geduldig zeg ik weer in het Indonesisch, nee dank je mevrouw, ik heb er genoeg. En dan kijkt ze me aan en schiet ze in de lach, oeps sorry, had je niet gezien.
En dan de politiemannen die altijd op de hoek staan om het verkeer proberen in goede banen te leiden, maar tevergeefs.. ook al is het een eenrichtinsweg, die leuke Ubudians rijden gewoon zonder helm de straat van de verkeerde richting in en doen alsof ze de politieman niet horen. En die horde Chinezen lopen midden op de weg, omdat ze niet snappen dat er ook een sidewalk is. En ik krijg een lach en een knipoog als ik mijn brommer voor Anomali parkeer, terwijl dat eigenlijk niet mag.

Oh man, wat heb ik Ubud zien veranderen in de negen jaar dat ik hier nu woon. Het toerisme is zo hard gegroeid, dat de Balinezen het zelf soms niet eens kunnen bijhouden. Ook is Ubud steeds populairder geworden voor expats, digital nomads, yogi’s en healers om zich te settelen. Want alles kan immers in Ubud. Als je yoga op de hoek van de straat wil doen, is er niemand die je raar aan kijkt. En alle airco café’s zitten vol met westerlingen die achter hun mac book zitten te werken, onder het genot van een kokosnoot of een lekkere kop koffie. En voor je spirituele zoektocht, kan je je isoleren in de rijstvelden of de jungle en kan je helemaal tot jezelf komen, met het risico dat je er niet meer uit komt! Voor elk wat wils in Ubud.

En ik? Ik ga mee in de flow en volg de ontwikkelingen. Ik zie restaurants openen en na een paar maanden weer sluiten, omdat het toch niet zo goed draait. Ik zie tussen de toeristen en expats ineens een Balinese vriendin rijden met haar kinderen, ik weet in de drukke straten van Ubud die geheime kleine restaurantjes waar je nog steeds voor 0,50 cent een nasi goreng kan eten. Ik erger me aan die Japanse toeristen die ineens voor je brommer schieten om de weg over te steken, en ik geniet van de kleinste details van deze prachtige Balinese cultuur, de offertjes op de straat, de Balinese vrouwen gekleed in traditionele kleding op weg naar een ceremonie.

Ubud.. het spirituele en artistieke hart van Bali. Waar iedereen zich thuis kan voelen.

En wat een overgang is het dan als ik na mijn koffie om 11 AM op de brommer stap! De scholen zijn net uit de lunchpauzes beginnen, druk op de weg! Ik rij het centrum uit en zie steeds minder Engelstalige uithangborden en blanke mensen op straat. Ik rij 5 minuten naar het zuiden en ik ben in ‘mijn’ dorp. Het dorp van mijn Balinese man. Waar de oude vrouwen nog zonder t-shirt op straat lopen met manden met fruit op hun hoofd, waar de kinderen midden op straat fietsen met de honden erachteraan gerend, waar de mannen voor de warung zitten met hun hanen, klaar voor het illegal hanengevecht van later vanmiddag. Waar mijn prachtige Balinese schoonfamilie woont en waar ik nu mijn dochter van 1,5 ga ophalen na een ochtendje spelen bij de neven en nichten. Wat een verschil, wat een overgang. En wat heerlijk vind ik het dat ik het drukke Ubud kan ontsnappen en naar het ‘echte’ Bali kan gaan. Thuis.

 

Dit artikel is geschreven door Julie Van Der Meer Mohr. De foto’s zijn van Pixabay.

 

Heb je de stad/ het land ook bezocht? Laat een commentaar achter en deel je ervaring!

 


I.W.O.A.M. is een initiatief van Ketty Lollia, marketingstrateeg en schrijfster van het boek ‘Voel je vrijen haar dochter Katlyne Lollia. Katlyne is 13 jaar (2004) en is dol op lezen. Ze houdt van storytelling en vindt dat dames met een mooie missie of een mooi doel in het leven, ondersteund moeten worden en dat hun verhalen gelezen/gehoord moeten worden!

* Meer interviews van I.W.O.A.M.? Klik hier.

* Ben je zelf een W.O.A.M. en wil je je verhaal delen? Neem contact met ons op.

Naast I.W.O.A.M. interviewt Ketty Lollia mensen die hun dromen hebben gevolgd voor een YouTube kanaal genaamd: ‘Financiële Vrijheid TV’.  Wil je het kanaal ontdekken of je abonneren? Klik hier.

Eén gedachte over “Een dagje in Ubud

  • maart 1, 2018 om 9:44 pm
    Permalink

    Wat een prachtig beeldend verhaal: Julie schildert met woorden. Echt iets om met eigen ogen te gaan bekijken en Bali eens op deze manier te ondergaan!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *