Mooie reisverhalen Archieven - International Women On A Mission

Verliefd op de woestijn

Redactie IWOAM Mooie reisverhalen maart 28, 2018maart 28, 2018 1 reactie

Verliefd op de woestijn.

Verliefd op de Woestijn Het is zo makkelijk, ik stap uit mijn huis, klim omhoog, passeer een ander huis en sta in de woestijn. Iedere dag weer moet ik even mijn adem inhouden voor zoveel schoonheid. Elke dag is verschillend.

Vandaag is het een beetje bewolkt, er waait een aardige wind. Het is al warm. Het voorjaar is net begonnen en de temperatuur stijgt overdag al boven de 30 graden. Te warm voor de tijd van het jaar. De lucht is droog, je ruikt het zand. De olijfbomen beneden in het dorp staan in bloei, net als de citroenbomen die een heerlijk geur verspreiden.

Verliefd op de Woestijn

Ik loop verder samen met mijn hond, een Saluki die zijn eigen gang gaat. Een jachthond die me wel in de gaten houd maar bijna nooit luistert want er is altijd wel een geurspoor dat hij aan het volgen is.

De kleuren van de woestijn zijn intens, het doet bijna pijn aan je ogen. Het zand is warmrood. Ik loop op blote voeten door het zachte suikerzand. De harde wind maakt golfjes in het zand, alsof je over water loopt. De voetstappen van een vriendin en mij van een paar dagen geleden zijn al bijna vervaagd. Het pad loopt nog verder omhoog. Rechts is het uitzicht op een grote zandduin, helemaal bovenop staat een woestijnstruik die tot een indrukwekkende boom is uitgegroeid, haar takken zwaaien mee op het ritme van de wind. In het midden van het zandduin loopt een schuine inkerving, het pad dat de kamelen iedere dag lopen op weg naar hun werk en weer terug. Tussen de kleurige losse stenen, bijna tegen de rotswand gedrukt loop ik verder langs de voet van het zandduin. Als ik omhoog kijk tegen de rotswand voel ik me zo nietig. Ik raak de warme steen aan, vol met zachte rondingen, uitgesleten holtes, geciseleerde gaten en plakjes in zandsteen. Imposant is het woord dat in me opkomt. Een oneffen patroon door wind, water en andere natuurkrachten gevormd. Verliefd op de Woestijn

Ik adem nogmaals diep in. Ik voel me zo rijk dat ik hier alleen mag lopen. In de natuur van de woestijn waar ik het liefste ben. In het zand zie ik sporen van woestijnmuisjes, mestkevers, hagedissen, ieder met zijn eigen prints. Onbewust kijk ik altijd of er al sporen van een slang zijn, kleine komma’s in het zand. Het is nog vroeg in het jaar maar de temperatuur is al zo warm dat ze vast al ontwaakt zijn. Ik loop nu over de rotsen, nog steeds het zandduin volgend, omhoog. Ik passeer verschillende groene struiken die over het zandduin verpreid staan. Sommige in bloei, het lijkt op een brem met kleine witte bloemetjes. De brem in de tuin van mijn ouders was altijd zo heerlijk om onder te liggen als deze in bloei stond, de geur van de bloemen in je neus. Hier geuren de struiken minder maar het fijne gevoel onder de brem van vroeger is er wel. Tussen de stenen bloeien kleine plukje groen met een violet gekleurd bloemetje. Dieren zijn er dol op, als het eerste nieuwe gras in de wei. Van violet veranderen de bloemen later in bijna wit. Na veel regen kunnen grote delen van de woestijn veranderen in een paars-groen en gele bloemenzee. Als ik eenmaal bovenaan het duin ben aangekomen blaast de wind sneller. De echo van de wind hangt rond de rotsen. Er vormen zich akkoorden, de wind bespeelt de rotsen tot een heerlijk gezang. Ik zie de steen die één van mijn lievelingsplekjes is. Ik vlij me neer in het zand met mijn rug tegen de warme zachte steen en kijk om me heen.

Links is de kloof waar we tussendoor moeten voor een lange wandeling. Het zand is er nog dieper rood dan op het zandduin. In de verte zie ik beneden een miniatuurtje in de vorm van mijn hond. Zijn goudgele vacht steekt af tegen het rode zand. Hij graaft, een stofwolk zand verraad zijn bezigheid. Voor me loopt net de karavaan met kamelen langs, een vertrouwd schouwspel. Ze staan onder het zandduin, klaar om de zandduin te beklimmen over het schuine pad waar ze iedere dag opnieuw over lopen. Uitgesleten door hun grote voeten op eeltige kussentjes. De jongen bij hen groet me, we komen elkaar zo vaak tegen. Een voor een verdwijnen ze over het zandduin naar het dorp waar ze de nacht verblijven. Ieder avond is het dorp gevuld met het geluid van kamelen die neerknielen om hun bereider te laten afstappen om vervolgens met hun typische geluid weer overeind te komen.

Verliefd op de Woestijn Achter de kloof bevindt zich het coulisselandschap van de woestijn, rots na rots, opstijgend uit het zand. Langgerekt, puntig hoog, grillig en met verschillende kleuren. Dichter naar de horizon overgaand in verschillende grijstinten. Iedere keer opnieuw adembenemend mooi. Nooit hetzelfde door de lichtval, iedere keer en nieuw verhaal vertellend. Rechts voor me is de wijde kloof waar ik vaker wandel op weg naar het woestijnkamp. Over verschillende zandduinen of langs de rechter of linker rotswanden. Nu zie ik over de rode zandduinen een gele gloed verspreiden, geel zand dat zich door de wind laat vormen. Uitwaaierend in de diepere delen van de zandduinen vormt de vlek een contrast met de omgeving. De kleur van de rotsen bepaald de kleur van het zand. De wind bepaald welke kleuren worden overschaduwd door een nieuw kleur. De wolken waaien voorbij. Ik beweeg mijn handen door het zachte zand. Mijn hond komt naast me liggen. Ik begraaf zijn staart onder het zand. Alleen het laatste krulletje met het witte puntje op het eind steekt nog boven de grond uit. Hij geniet, net als ik. Even hoeft er helemaal niets. Zelfs mijn gedachten waaien mee met de wind. Ik voel de energie van het zand en van de rots waar ik tegenaan leun. Het is zo heerlijk om je helemaal een te voelen met de natuur. Deel uit te maken van de woestijn. Alsof ik daar mijn hele leven naar gehunkert heb. Nu mag ik er iedere dag gewoon zijn en genieten. Helemaal vrij zijn, niets doet er meer toe, alleen dit moment. Samen met mij.

Verlang jij ook naar de woestijn? Zou je dit een keer willen ervaren?

Met de Bedoeïenen uit deze plaats organiseer ik woestijn reizen in en om de Wadi Rum in Jordanië.

In mijn vrije tijd schrijf ik aan een boek over mijn woestijnleven.

Dit blogartikel is geschreven door Brenda van den Brink, een I.W.O.A.M. Foto’s zijn gemaakt door haarzelf.

Heb je deze mooie plek ook bezocht? Laat een commentaar achter en deel je ervaring!

I.W.O.A.M. is een initiatief van Ketty Lollia, marketingstrateeg en schrijfster van het boek ‘Voel je vrij‘ en haar dochter Katlyne Lollia. Katlyne is 13 jaar (2004) en is dol op lezen. Ze houdt van storytelling en vindt dat dames met een mooie missie of een mooi doel in het leven, ondersteund moeten worden en dat hun verhalen gelezen/gehoord moeten worden!

* Meer interviews van I.W.O.A.M.? Klik hier.

* Ben je zelf een W.O.A.M. en wil je je verhaal delen? Neem contact met ons op.

Naast I.W.O.A.M. interviewt Ketty Lollia mensen die hun dromen hebben gevolgd voor een YouTube kanaal genaamd: ‘Financiële Vrijheid TV’. Wil je het kanaal ontdekken of je abonneren? Klik hier.

De Efteling: De Baron 1898

Katlyne Lollia Mooie reisverhalen, Nederland maart 3, 2018maart 22, 2018 0 reacties

Ik ben echt super vaak naar de Efteling geweest en ik vind het daar zo leuk dat ik er iets over wil schrijven. Ik ga niet alle achtbanen en plekken benoemen die er in de Efteling zijn, maar ik ga het hebben over mijn favoriete achtbaan. Die achtbaan heet Baron 1898 of kortweg De Baron.

Het is een stalen, vloerloze duikachtbaan in het Nederlandse attractiepark de Efteling. De attractie staat in Ruigrijk, tussen de achtbaan de Vliegende Hollander, de boottocht Gondoletta en de wildwaterbaan Piraña. Ik vind de Baron zo erg leuk dat, elke keer als ik naar de Efteling ga, ik er minstens 8 keer in ga.

Ik zal vertellen wat er in het begin gebeurt, voordat je de achtbaan daadwerkelijk in stapt. Eerst zul je in de rij moeten staan. Je zult dan meerdere keuzes moeten maken. Eerst moet je kiezen of je in de Single Rider wilt of niet. Dat betekent dat je alleen kan gaan rijden, je krijgt dan een kaartje wanneer de mensen die samen zijn niet meer samen kunnen zijn. Klinkt misschien heel erg moeilijk, maar ik zal het uitleggen.

In de rij voor de achtbaan

Je hebt 6 plekken per rij dus bijvoorbeeld, je hebt een familie van 5 personen die samen in 1 rij willen, zal de laatste plek ook gevuld moeten worden, ze nemen dan 1 persoon van de single Rider wachtrij. Dan kan die erbij en de familie is nog steeds samen. Als je dan hebt gekozen voor de Single Rider, hoef je geen keuzes meer te maken. Heb je nou gekozen voor de familie trip, dan is er nog een keuze te maken. Je kunt dan twee opties kiezen, dus twee deurtjes, bij het eerste deurtje staat eerste rij en bij de tweede staat er tweede of derde (Weet je nou niet welke rij je moet kiezen? Dan kun je mijn tips lezen die hieronder staan). Nadat je in de rij hebt gestaan, (als je geluk hebt heb je een niet al te lange rij 😄) krijg je een kaartje en mag je doorlopen. Dan kom je in een best wel grote ruimte waar het achtergrondverhaal van de achtbaan wordt verteld.

Achtergrondverhaal: Baron Hooghmoed verwelkomt u

De Baron, eigenaar van de mijnschacht, wordt vertolkt door Paul van Gorcum, die in Nederland en Belgie vooral bekend is als Gargamel van de tekenfilm De Smurfen en Baron van Neemweggen uit de kinderserie Bassie en Adriaan. Het is dan ook geen toeval dat uitgerekend van Gorcum is gekozen om deze attractie van wat persoonlijkheid te voorzien. Er is een geanimeerde pop gemaakt die sterk lijkt op Van Gorcum’s personage uit Bassie en Adriaan, inclusief zijn karakteristieke oogglas. Deze versie van de Baron heet Gustave Hooghmoed, en de bezoeker neemt de rol op zich van mijnwerker, die in Baron Hooghmoed’s mijn goud gaat delven. De bezoeker wordt echter gewaarschuwd door de macaber zingende Witte Wieven (spoken) om weg te blijven, want anders loopt het verkeerd met je af. Toch dringt de Baron erop aan dat je je niets aantrekt van dit ‘bijgeloof’ en zo snel mogelijk de mijnschaft afdaalt om zijn goud te delven. Door toedoen van de Witte Wieven wordt dit echter geen rustige tocht…

Waar wil je zitten?

De eerste rij: Dat is de rij voor de mensen die nergens bang voor zijn. Dat is wat mensen zeggen, maar eigenlijk is de eerste rij helemaal niet zo eng. Op de eerste rij kun je meer zien van wat er gebeurt, dat is wel zo, maar eigenlijk voel je er niet heel veel van. Het enige enge moment komt in het begin, wanneer je na een korte reis omhoog loodrecht naar beneden vliegt.

De middelste rij: Dat is de rij voor de mensen die het willen proberen, deze is voor mijn doen de minst enge rij. Hier zie je de val niet echt, maar voel je ook geen sleur. Deze is echt aan te raden als je bang bent voor achtbanen, of de “enge” val waar iedereen het over heeft.

De derde rij: Dat is de rij voor mensen die de achtbaan wel aandurven, maar niet willen zien hoe je valt. Eigenlijk, als ik eerlijk ben, vind ik deze rij wel een beetje eng. Je ziet de val dan wel het minst, maat je voelt het wel het meest. Als je stilstaat zit ja daar nog recht, maar als je dan valt voelt het een beetje alsof je word meegesleurd.

Ik vertel nu wat er allemaal tijdens de achtbaan gebeurt. Als je de achtbaan in gaat, komt er een vrije val door de mijnschacht in het begin van de trip. Je “valt” dan in een gat waar mist in zit. Daarna ga je met een grote snelheid in een kurkentrekker en dan… komt de foto! SMILE!!😃 Dan doe je een looping en kom je op een punt dat je denkt dat je niks weegt. Dan ben je bij het einde, maar niet vergeten! Je remt dan af, van een hoge snelheid, naar een volledige stop. Dan is het tijd om uit te stappen en de volgende attractie te bezoeken. Of misschien wil je gelijk nog een keer?

Auteur: Katlyne Lollia

Ik ben en blijf verliefd

Ketty Lollia Mooie reisverhalen, Nederland februari 27, 2018maart 15, 2018 0 reacties

De afweging

De slechte kant

Toen ik vanochtend wakker werd, vond ik het koud. Op mijn telefoon stond er -6 graden op de thermometer…. bbbrrr… en dat was niet eens de gevoelstemperatuur. Die stond op -10 graden. En dat in Nederland. Of ik dat had kunnen bedenken toen ik verhuisde van Parijs naar Nederland? Dan komen in mijn hoofd alweer de gesprekken met vrienden tegen wie ik zei dat ik naar Nederland ging verhuizen: “Wat? Wat ga je daar zoeken? Het is toch koud, daar!” – “Nou, het valt mee” antwoordde ik altijd. En tot op zekere hoogte valt het mee. Ik was verliefd op het land.

Meer lezen

Een dagje in Ubud

Julie Van Der Meer Mohr Azië, Indonesië, Mooie reisverhalen februari 23, 2018februari 27, 2018 1 reactie

Ubud – Bali – Indonesia.

Maandagochtend, 9.30 AM bij Anomali coffee. Mijn favoriete moment van de dag bij mijn favoriete koffietentje.

Anomali is een hippe koffietent, waar je de beste koffie van Ubud kan krijgen. De jongens weten altijd gelijk wat ik wil bestellen, en voor ik het weet staat mijn large cappucino klaar op mijn vaste tafeltje.

Anomali is gelegen in het hart van Ubud, aan de hoofdweg, op een steenworp afstand van de populaire markt en het koninklijk paleis. Het is het drukste punt van Ubud, en de reden dat ik hier zo graag zit is omdat je heerlijk mensen kan kijken. Dat is wat ik soms mis van Nederland, lekker op het terras zitten en een beetje mensen kijken, het dagelijks leven van al die mensen voorbij zien komen. En oh wat is dat heerlijk hier bij Anomali.

Ik kijk naar de schoolkinderen die met 5 op een brommer langsrijden, gekleed in hun schooluniform, de meisjes met 2 vlechtjes en elastiekjes in de kleuren van de Indonesische vlag. Rijen met auto’s vol met toeristen die door hun Balinese chauffeur worden rondgereden. Je ziet dat ze hun ogen uitkijken om wat er allemaal om hun heen gebeurt. Horde Chinese toeristen, met hun paraplu tegen de zon, reisleider voorop met een vlaggetje. En dan natuurlijk de ‘Ubudians’. Hippe expats die hun westerse leven hebben verruild voor het eiland leven waar ze zonder helm (en vaak zonder t-shirt) op hun grote motor kunnen rondscheuren.

Als ik zo bij Anomali zit, genietend van mijn heerlijke barista cappucino, voel ik me even helemaal anoniem. Ik staar naar het straatbeeld en geniet van alles wat ik zie.

Wonen in Ubud betekent eigenlijk dat je nooit ongezien bent.

Ubud is een dorp, waar iedereen elkaar kent. En als buitenlandse vrouw, getrouwd met een Balinese man uit Ubud, weet iedereen wie ik ben. Ooh, Julie, met dat mooie dochtertje die en Balinees en Nederlands spreekt! Altijd lachen en gedag zeggen tegen iedereen die je ziet. Het meisje van de supermarkt waar ik mijn flesje water koop, het vrouwtje die op straat de sarongs verkoopt, en dit steeds blijft proberen omdat ze niet goed kijkt voordat ze er eentje aanbiedt. Geduldig zeg ik weer in het Indonesisch, nee dank je mevrouw, ik heb er genoeg. En dan kijkt ze me aan en schiet ze in de lach, oeps sorry, had je niet gezien.
En dan de politiemannen die altijd op de hoek staan om het verkeer proberen in goede banen te leiden, maar tevergeefs.. ook al is het een eenrichtinsweg, die leuke Ubudians rijden gewoon zonder helm de straat van de verkeerde richting in en doen alsof ze de politieman niet horen. En die horde Chinezen lopen midden op de weg, omdat ze niet snappen dat er ook een sidewalk is. En ik krijg een lach en een knipoog als ik mijn brommer voor Anomali parkeer, terwijl dat eigenlijk niet mag.

Oh man, wat heb ik Ubud zien veranderen in de negen jaar dat ik hier nu woon. Het toerisme is zo hard gegroeid, dat de Balinezen het zelf soms niet eens kunnen bijhouden. Ook is Ubud steeds populairder geworden voor expats, digital nomads, yogi’s en healers om zich te settelen. Want alles kan immers in Ubud. Als je yoga op de hoek van de straat wil doen, is er niemand die je raar aan kijkt. En alle airco café’s zitten vol met westerlingen die achter hun mac book zitten te werken, onder het genot van een kokosnoot of een lekkere kop koffie. En voor je spirituele zoektocht, kan je je isoleren in de rijstvelden of de jungle en kan je helemaal tot jezelf komen, met het risico dat je er niet meer uit komt! Voor elk wat wils in Ubud.

En ik? Ik ga mee in de flow en volg de ontwikkelingen. Ik zie restaurants openen en na een paar maanden weer sluiten, omdat het toch niet zo goed draait. Ik zie tussen de toeristen en expats ineens een Balinese vriendin rijden met haar kinderen, ik weet in de drukke straten van Ubud die geheime kleine restaurantjes waar je nog steeds voor 0,50 cent een nasi goreng kan eten. Ik erger me aan die Japanse toeristen die ineens voor je brommer schieten om de weg over te steken, en ik geniet van de kleinste details van deze prachtige Balinese cultuur, de offertjes op de straat, de Balinese vrouwen gekleed in traditionele kleding op weg naar een ceremonie.

Ubud.. het spirituele en artistieke hart van Bali. Waar iedereen zich thuis kan voelen.

En wat een overgang is het dan als ik na mijn koffie om 11 AM op de brommer stap! De scholen zijn net uit de lunchpauzes beginnen, druk op de weg! Ik rij het centrum uit en zie steeds minder Engelstalige uithangborden en blanke mensen op straat. Ik rij 5 minuten naar het zuiden en ik ben in ‘mijn’ dorp. Het dorp van mijn Balinese man. Waar de oude vrouwen nog zonder t-shirt op straat lopen met manden met fruit op hun hoofd, waar de kinderen midden op straat fietsen met de honden erachteraan gerend, waar de mannen voor de warung zitten met hun hanen, klaar voor het illegal hanengevecht van later vanmiddag. Waar mijn prachtige Balinese schoonfamilie woont en waar ik nu mijn dochter van 1,5 ga ophalen na een ochtendje spelen bij de neven en nichten. Wat een verschil, wat een overgang. En wat heerlijk vind ik het dat ik het drukke Ubud kan ontsnappen en naar het ‘echte’ Bali kan gaan. Thuis.

Dit artikel is geschreven door Julie Van Der Meer Mohr. De foto’s zijn van Pixabay.

Heb je de stad/ het land ook bezocht? Laat een commentaar achter en deel je ervaring!

* Meer interviews van I.W.O.A.M.? Klik hier.

* Ben je zelf een W.O.A.M. en wil je je verhaal delen? Neem contact met ons op.

Naast I.W.O.A.M. interviewt Ketty Lollia mensen die hun dromen hebben gevolgd voor een YouTube kanaal genaamd: ‘Financiële Vrijheid TV’. Wil je het kanaal ontdekken of je abonneren? Klik hier.

Mijn stedentrip naar Apeldoorn

Katlyne Lollia Europa, Mooie reisverhalen, Nederland februari 23, 2018februari 24, 2018 1 reactie

Mijn Stedentrip naar Apeldoorn

Ik heb een stedentrip naar Apeldoorn gemaakt samen met mijn moeder.

Eerst gingen we naar een overdekt winkelcentrum genaamd De Oranjerie. Het is een winkelcentrum met twee verdiepingen en daarin kun je veel pop-up winkels vinden. Pop-up winkels zijn winkels die maar een beperkte tijd blijven.

Toen we later uit het winkelcentrum liepen (door een ander uitgang) kwam ik een winkel tegen waar in de vitrine een soort travel journal stond. Ik werd daardoor aangetrokken en ging de winkel in. Toen ik binnenkwam werd het mij duidelijk dat het veel weg had van een eigen merk-winkel.

Ik ging eerst bladeren in de travel journal en andere leuk uitziende notitieboekjes (een obsessie van mij). Later ging ik een beetje meer naar de achterkant van de winkel, zodat ik de hele winkel zou zien. Toen ging ik naar de kassa samen met mijn moeder en ze vroeg om uitleg over de winkel aan de vriendelijk uitziende man. Hij was heel erg aardig en gaf ons veel informatie.

De winkel heet Silver Creek en verkoopt eigen merk spullen. Van notitieboekjes tot kledij en nog veel meer. Ik was vooral onder de indruk van de drukker. Dat is een plaat dat door warmte teksten drukt. Je kunt dan kiezen uit enkele voorbedrukte templates, dat zijn quotes en stukken van liederen. Je kunt dus nog geen eigen templates maken, maar ze zijn van plan dat wel uit te breiden dus misschien gaat dat nog gebeuren! Ik vond het leuk en heb dus zelf een zwarte canvas tas laten bedrukken waarop “Making Memories” staat.

Hij vertelde ons dat de winkel die in Apeldoorn staat alleen maar tot eind maart blijft aangezien de winkel een pop-up winkel is. Ze zouden eigenlijk wel langer willen blijven, maar ze hebben twee winkels met hetzelfde merk (Silver Creek en Open 32) en dat is gaan botsten. Dus nu gaat deze ergens anders naartoe. Ben je van plan om vóór april naar Apeldoorn te gaan en vind je dit even cool als ik, dan kun je daar ook naartoe gaan. De winkel heet Silver Creek op de Hoofdstraat 60. Je kunt natuurlijk ook de website bezoeken. Hun tweede winkel heet Open 32 en is in Apeldoorn te vinden op de Hoofdstraat 76 (www.open32.nl) en daar kun je hun kleding kopen.

Dit artikel is geschreven door I.W.O.A.M. Katlyne Lollia, 13 jaar.

Mooie verhalen over Nederland

“Mijn stedentrip naar Uithoorn” van Katlyne Lollia

Bezoek Nederland

Bezoek Voordeeluitjes om een leuke stedentrip te vinden.

Op IAmsterdam kunt u interessante uitjes vinden.

Op Weekendjeweg.nl regel je gelijk je hele weekend.

En met de NS International reis je overal naartoe.

Heb je de stad ook bezocht? Laat een commentaar achter en deel je ervaring!

* Meer interviews van I.W.O.A.M.? Klik hier.

* Ben je zelf een W.O.A.M. en wil je je verhaal delen? Neem contact met ons op.

Naast I.W.O.A.M. interviewt Ketty Lollia mensen die hun dromen hebben gevolgd voor een YouTube kanaal genaamd: ‘Financiële Vrijheid TV’. Wil je het kanaal ontdekken of je abonneren? Klik hier.

Mijn stedentrip naar Uithoorn

Katlyne Lollia Europa, Mooie reisverhalen, Nederland februari 23, 2018februari 23, 2018 3 reacties

Stedentrip naar Uithoorn

Ik ben naar Uithoorn geweest om de stad te ontdekken samen met mijn moeder. Uithoorn is een dorp in Noord-Holland.

In het centrum van Uithoorn heb je aan de linkerkant de winkels en aan de rechterkant… het water.

Ik ben naar het winkelcentrum geweest bij Amstelhof. In de stad was er een overdekt winkelcentrum met winkels waar je eten kon kopen en kantoorspullen. De ietwat bekendere winkels die ik daar zoal tegenkwam waren de winkels genaamd; Hema, Bruna & Albert Heijn. Wat ook wel grappig was aan een andere winkels is dat er een winkel is waar je brood kunt kopen, daarnaast staat een winkel waar je kaas kunt kopen en daarnaast een winkel waar je vlees kunt kopen! Je kunt gewoon gelijk een broodje maken.

Ook waren er winkels buiten het winkelcentrum, we hebben er een paar van bezocht en die heten: Pop-up Stay Looove (hier hebben we een verhaal apart over geschreven, klik hier voor ons verhaal), Jouw marktkraam en nog veel meer gezellige winkeltjes.

Er waren ook een paar restaurants hier en daar. Een daarvan heeft mijn aandacht getrokken omdat ik van oorsprong Française ben en de naam van het restaurant is “de Fransche slag”. Ze bedienden eigenlijk geen Franse keuken maar je kon er lekker eten voor wat ik kan lezen in de recensies. Alleen is het restaurant nu failliet.

Daarnaast is er ook een bibliotheek in de buurt genaamd “De bibliotheek Amstelland“. Ik heb gekeken naar leuke boeken (en gevonden, want ik heb nu inspiratie!) en toen ik naar een computer ging om te kijken of het boek van mijn moeder er was. En die was er ook! Dus we waren blij.